نازلی، نازلی، امشب برای تو مینویسم، کودکی که می‌خواهد پیوند بخور با دنیای ما، آره من هم شدم یه آدم ، اون هم با پسوند بزرگ.

 اینجا شهر آدم بزرگ  ها پر از تردید، پر از چشم‌های  که به سادگی‌ از عشق پر و خالی‌ میشن، مثل تو! وقتی‌ که گریه میکنی‌ و چشات پر از اشک می‌شه بعد هم هرچی‌ سعی‌ کنی‌ که اشکات خالی‌ نشان، خالی‌ میشن. 

اشک!! میدونی‌ بغض رو تو دنیای آدم بزرگ‌ها هر روز و هر لحظه تجربه میکنی‌، اما دیگه به چشمت هم اعتماد نداری که از بغضت هم با خبر بشن.

آدما وقتی‌ بزرگ میشن ، همه فکر می‌کنن که خیلی‌ میفهمن، همه فکر می‌کنن که حداقل از تو بیشتر میدونن، اگه هم می‌خوای نشون بدی که حرفت درسته باید بری یه کاغذ پیدا کنی‌ که تو رو ثابت کنه ، ثابت کنه که می‌فهمی. بهش چی‌ میگن؟ آها!! آفرین گلم، همون مدرک رو میگم

نازلی، نازلی، مسیر رو نمی‌شه عوض کرد، جاده از  کودکی به بزرگ سالی‌ میرسه. دنبال راه میونبر نباش، آخر جاده اونقدر تکراری هست که با چند تا اشک از خاطره روزگار پاک می‌شه.

ممنون علیرضا!!

صبا گفته که بگید اگر تولد ۲۱ سالگیتون بود، توی اون روز چی کار میکردید. حالا نمیدونم منظورش واقعا همون یه روز بوده یا اینکه کلا از 21 سالگی به بعد چی کار میکردید. من متولد 1363 هستم. حالا اگر حساب کنید میبینید که زیاد هم از 21 فاصله ندارم. روزهای تولد من معمولا فرقی با روزهای دیگه سال نداره. صبا اگر منظورت این بود که توی همون روز چی کار میکردم باید بگم نمیدونم. هر چی پیش میومد. کلا روز مهمی برام نیست. به اندازه ی بقیه ی روزهای دیگه برام مهمه. شاید مثلا 1 فروردین بهم بیشتر خوش بگذره. روز تولد خوش میگذرونن دیگه. با خانواده، با دوستها، با یاسمین، با اینترنت و خلاصه یا کار مفیدتر ازینا اگر داشتم هم انجام میدادم. بستگی داره!!! دفعه ی پیش که یه چیزی گفته بودی و قرار بود یه چیزی بنویسیم فکر کنم جوابم به نظرت بیربط اومد، بعدش هم خودتو لوث کردی و گفتی به هر حال ممنون که دعوتم رو قبول کردی. حالا ولی واقعا نمیدونم توی تولد 21 سالگی باید چه کار خاصی انجام داد که نقطه ی عطف بشه! نقطه ی عطف که یه روز مشخص نیست. من کارهای خوبی که از 21 سالگی به بعد برای حال و آینده م به نظرم میرسه که باید انجام میدادم رو همون موقع هم میدونستم چی هستند، ولی چون انجامشون ندادم، الان نمیدونم کارهای بهتر واسه ی اون زمان چی بودن. مثلا برای قبول شدن توی درسهای دانشگاهم احتیاج نداشتم که خیلی درس بخونم، ولی ازین غافل بودم که وقتی به این سن برسم برای مفید بودن برای خودم و اطرافیانم کل 24 ساعت رو هم وقت صرف یادگیری میکردم کم بود. حداقل باید از 18 سالگی میرفتم سر کار ولی نرفتم. در کل منظورم اینه که مهم نیست اولش چی جوری شروع میکنیم و نقطه ی عطف به وجود میاریم، مهم اینه که اون کاری که باید بکنیم، یا نباید بکنیم رو بکنیم. توی کاره که کار واسه آدم درست میشه.

llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll

مریم جان ممنون عزیزم

صبا ازم پرسیده بود :  اگه ۲۱ سالتون بود، اولین روز ۲۱سالگی تا آخرش چه کار  های رو میکردید و چه کار‌هایی  نمیکردید.  خب .... هاااااای ... جوانی ..... آخه صبا ! چرا آدمو یاد این چیزا میندازی ؟؟ عرض میشه که هزاران سال پیش وقتی من بیست و یک ساله بودم ، سال سوم دانشگاه بودم ... چه غلطی میکردم ؟؟ بذار فکر کنم ! ای بابا .... مخزن اطلاعاتی ذهنم سوراخ شد و همه چی ریخت بیرون ! دارم غرق میشم توی اطلاعات ! اون روز رو دقیق یادمه . با یه جعبه شیرینی رفتم تو کلاس و کلی هم کادو گرفتم ! خانومها جمیعا برام لوازم آرایش و چیز میزای خوچگل آورده بودن و آقایون همکلاسی هم یکیشون یه نیمه آجر رو توی چهار پنج تا جعبه خیلی قشنگ کادو کرده بود . یکیشون یه سوسک پلاستیکی یکیشون یه قلم راپید شماره ۲ و اوون یکی یه جفت لیوان که روشون عکس گربه بود !! آخیییی یادش به خیر . آخ !! یه جفت کفش شماره صفر " الفانتن شو " سیاه هم کادو دادن بهم !! یادتونه ؟ وقتی بچه بودیم کفش ملی از اینا داشت . هنوز دارمشوون ! یه آدم مهربونی هم بهم یه عطر " ایو سن لورن " کادو داد ..... ()

خیلی چیزا هست که نمیشه نوشت  ولی اگه برگردم به اوون دوران اول از همه بیشتر حواسم رو جمع میکنم و به اطرافیانم بیشتر توجه میکنم . من همیشه در مورد دور و بری هام به اصطلاح " شوت " میزدم ! مثلا اگه یکی ازم خواستگاری میکرد من نمیفهمیدم داره ازم درخواست ازدواج میکنه !!! ببین دیگه من چه نوبری هستم !!! شاید دلیل اصلیش این باشه که من در زمان طفولیت تنها دختر فامیل بودم و اطرافیانم یه مشت پسر شرور و شیطون بودن که من دست همه شونو از پشت بسته بودم ...البته هنوز هم همون گاگولی هستم که بودم ! بیشتر مردونه فکر میکنم تا زنونه ... شاید کمی بیشتر سعی میکردم ادای خانومها رو در بیارم !!! نکته بعدی اینه که سعی میکردم از این شاخه به اوون شاخه نپرم و ثبات قدم داشته باشم . متاسفانه هنوز هم همینجوری هستم . اون موقع پیش یکی از استاد هام کار میکردم . پروژه فرهنگستان توی دار آباد . هنوز دستی نقشه کشی میکردیم و کامپیوتر مثل الان عمومی نشده بود .

راستش هر چی فکر میکنم میبینم اگه دوباره برگردم اون دوره ، هیچ کاری نیست که حسرت به دلش باشم و بخوام انجام بدم . هر کاری لازم بوده انجام دادم . ولی اگه با تجربه الانم برگردم اون دوران مطمئنا مسیر زندگیم چیزی حدود صد و هشتاد درجه تغییر میکنه . 

خب ... من از شخص خاصی دعوت به نوشتن نمیکنم . همه میتونن اگه دلشون خواست بنویسن ... تجربه جالبیه . شخم زدن خاطرات .... چیزای خوبی از زیر خاک میان بیروون . باور کنین راست میگم ...

فروغ زنان‌ترین اشعار فارسی‌ را سرود, این جمله را بارها شنیدیم،و واقعا فروغ زنانه‌ترین احساست زن رو با کلامآشنا کرد. امروز وقتی‌ داستان زیر از فروغ خوندم،انگار یه برگ از دفترچه خاطرات گم شده‌ام رو پیدا کردم و تجربه تلخی‌ که هنوزطعم  گسش رو حس می‌کنم برام مرور شد.

 من نباید مثلِ همیشه تسلیم او باشم، من می‌خواهم حرف‌هایم را بزنم و او باید گوش بدهد، او باید جواب بدهد، من او را مجبور می‌کنم، و در تعقیب این فکر با اطمینان و اندکی خشونت در مقابلش ایستادم.

 «می‌دانی که برای چه آمده‌ام؟!»

 مثلِ بچه‌ها خندید. شاید به من و شاید برای این‌که در مقابل حرف‌های من عکس‌العمل خُرد کننده‌ای نشان داده باشد. آن‌وقت درحالی که با یک دست صندلی روبه‌رو را نشان می‌داد و با دستِ دیگرش کتابِ قطوری را که به روی زانوانش گشوده بود می‌بست و گفت: «البته که می‌دانم، البته، حالا اول بهتر است کمی بنشینید و خودتان را گرم کنید، این‌جا، نزدیک بخاری.»

 وقتی روی نیمکت نشستم فکر کردم که او چرا می‌کوشد تا با تکرار کلمه ی «شما» بین من و خودش دیواری بکشد.

 آه، بعد از یک سال، بعد از یک سال، من هنوز برای او «شما» بودم. بعد از گذشتنِ روزها و ساعاتی که در آن حال «من و او» دیگر وجود نداشته‌ایم بعد از لحظات پیوند، بعد از لحظات یکی بودن و یکی شدن.

 آن وقت از خودم پرسیدم: چه می‌خواهی بگویی، با این ترتیب و با صدای بلند، بی‌آن‌که خودم توجهی داشته باشم تکرا رکردم:

 «با این ترتیب.»

 و صدای او را شنیدم:

 «حالا می‌توانیم شروع کنیم.»

 سرم را بلند کردم. در آن لحظه آماده بودم تا چون دریای دیوانه‌ای در مقابلِ او طغیان کنم و به روش بیایم. پنجه‌هایم را گشودم، در لبانم لرزشی پدید آمد، در جای خود اندکی به جلو خزدیم، می‌خواستم فریاد بزنم:

 «که چه؟ چرا به من راه نمی‌دهی؟ چرا مثل دیواری در مقابلم ایستاده‌ای؟ یا راهم بده، یا راهم را باز کن، یکی از این دوتا. هیچ‌وقت نمی‌گویی که از من چه می‌خواهی، هیچ‌وقت ندانستم که برای تو چه هستم. بگو، فقط یک کلمه، آن وقت من خوش‌بخت خواهم شد، حتی اگر کلمه ی تلخی باشد.

 شاید اولین کلمات هم از میانِ لبانم بیرون آمدند، اما بغض گلویم را فشرد و نگاه او، نگاه او که مانند قهقهه ی مردگان از سرمای وحشت‌انگیز و تمسخر‌آلودی لبریز بود، دهانم را بست و پلک‌هایم را به زیر انداخت. خجلت‌زده درونم را نگاه کردم و آهسته زیر لب گفتم: «آه دیوانه، دیوانه!»

 نگاهم از روی انگشتانِ لرزانم به پایین خزید و به روی گل‌های رنگارنگِ فرشِ قالی، نوک کفش‌های او، زانوانِ لاغرش که طرحِ آن از پشتِ شلوار به خوبی هویدا بود، افتاد؛ و بالاتر، دستش که بی‌رنگ و باریک بود و دسته ی عینک رابا هیجان می‌فشرد، سینه‌اش که زندگی در پشت آن گویی بالبخند - خاموشی «زندگی» را می‌نگریست و چانه ی محکم و لب‌های لرزانش، و نمی‌دانم چرا بی‌هوده آرزو کردم که بروم، به جای دوری بروم و همه چیز را فراموش کنم.

 او از جایش بلند شد و درحالی که با قدم‌های کشیده‌اش به سوی من می‌امد گفت: «و بالاخره هیچ چیز معلوم نشد!»

 سرم را با بی‌اعتنایی نومیدانه‌ای تکان دادم.

 «چه چیز را بگویم چه چیز را؟»

 به نظرم رسید که آن چه مرا رنج می‌دهد از او جداست، چیزی است در خودِ من و چسبیده به دنیای تاریک من و افزودم:

 «قضیه خیلی یک‌طرفی است نه، من اشتباه می‌کنم من باید بروم و به تنهایی فکر کنم.»

 آن‌وقت او دست‌هایش را گذاشت روی شانه‌های من و روی صورتم خم شد. نفس‌اش داغ بود. گونه‌‌های لاغر و پیشانی بلندش را به گونه‌ها و پیشانی من مالید و در همه ی این احوال من بوی تنش را با عطش تنفس می‌کردم و دنیای من در میان آن بازوانِ مطمئن و در عمق آن چشم‌های خاکستری و سرد، رنگ می‌گرفت.

 «اگر یک کمی از خودمان بیرون بیاییم شاید بتوانیم اطراف‌مان، و دیگران را هم ببینیم.»

 «عزیز من، کلمات خیلی زیبا و در عین حال خیلی تو خالی هستند. می‌فهمی چه می‌خواهم بگویم، بهتر نیست که قضاوت‌مان را نسبت به اشخاص، خارج از حدود دنیای مسخرة کلمات تنظیم کنیم؟»

 آه، او پیوسته با این فلسفه‌ها مرا گم‌راه می‌کرد. اندیشیدم چه می‌خواهد به من بگوید. آیا دوستم دارد؟!

 این اولین ادراکم از گفته‌های او بود. بی‌آن‌که به مقصود حقیقی او توجه داشته باشم، هیچ‌وقت راجع به گفته‌های او عمیقانه فکر نمی‌کردم. از این کار می‌ترسیدم و پیوسته در همة حرکات و گفته‌های او به دنبال یک اعتراف می‌گشتم، اعترافی که به آن احتیاج داشتم، می‌خواستم راحت بشوم و او زیرکانه با من بازی می‌کرد.

 با هیجان دست‌هایم را به دور گردنش حلقه کردم:

 «دوستم داری، نه؟ دوستم داری؟»

 و در آن حال دلم می‌خواست که از فرط شادی گریه کنم، اما او خودش را با اندکی تاثر و حالت رمیده‌ای از میانِ بازوانِ من بیرون کشید، به سوی دیگر اتاق رفت و در مقابل گنجه ی کتاب‌ها ایستاد.

 «همه‌اش حساب می‌کنی، همه‌اش به خودت فکر می‌کنی.»

 و آن وقت با هیجان به‌طرف من برگشت.

 «بیا انسان بشویم، بزرگ بشویم، دوست داشتن و دوست داشته شدن رابه وجود بیاوریم.»

 آه. دنیای او برای من قابل لمس نبود. دنیای او برای من جسمیت نداشت. می‌دانستم که چه می‌خواهد و چه می‌گوید. می‌دانستم که فقط می‌خندد، فقط می‌خندد، فقط می‌خندد به همه‌چیز و به همه‌کس، حتی به خودش. اما من نمی‌توانستم مثل او باشم، می‌خواستم فریاد بزنم:

 «دستم را بگیر و با خودت ببر به هرکجا که می‌خواهی، شاید یک روز بتوانم با تو به آن‌جا برسم.»

 اما احساس کردم که قدم‌هایم در سستی و رکودِ وحشتناکی فرو رفته‌اند، حس کردم که قدم‌هایم مرا یاری نمی‌کنند. من هنوز در تارهای ابریشمین زندگی اسیر بودم، مثلِ صدها و هزارها انسان دیگر، به آن اوج رسیدن، به آن وارستگی و بی‌نیازی رسیدن...آه، شاید همة سال‌های عمرم کافی نبودند و من بی‌هوده تلاش می‌کردم: بی‌هوده تلاش می‌کردم تا او را به سطحِ زمین به آن جایی که خودم زندگی می‌کردم باز گردانم.

 از مقابل گنجه ی کتاب‌هایش برگشت و کنارِ من ایستاد. مثلِ شیطانی تاریک و وسوسه‌انگیز بود.

 «گفتی این آخرین بار است که به دیدنِ من می‌آیی، نه؟»

 قلبم لرزید. نمی‌خواستم او به همین آسانی این دوری و گسستن را قبول کند، دلم می‌خواست دستم را بگیرد و مرا به خودش بفشارد و در صدایش اندوهی باشد و بگوید «تو این کار را به‌خاطر من نخواهی کرد»، اما او خاموش بود. صورتم را به طرفِ تاریکی برگرداندم و نومیدانه گفتم:

 «این طور تصمیم گرفته بودم.»

 «و حالا چه‌طور؟»

 بیش‌تر به طرفم خم شد. آه، او نزدیکِ من بود، زندگی من بود و من دیگر چه می‌خواستم؟

 «حالا، حالا،...آه، نمی‌دانم!»

 شاید او همین را می‌خواست، همین تزلزل و تردید را و من او را کشف نمی‌کردم. این خیلی دردناک بود. آن‌وقت او با اطمینان برخاست.

 «شام را با هم می‌خوریم.»

 من ساعتم را نگاه کردم، هشت و نیم بود و اندیشیدم:

 «نباید تسلیم بشوم، نباید مغلوب بشوم.»

 و در همان حال گویی او با نگاهش به من می‌گفت:

 «دختر کوچولوی احمق، فتح و شکست چه معنی دارد...آیا دوست داشتن برای تو کافی نیست؟»

 «البته شام می‌خوریم، اما بعد...»

 و او با خون‌سردی گفت:

 «بعد هر طور که دلت می‌خواهد رفتار کن.»

 «من این‌جا نمی‌مانم.»

 و فقط این حرف را زدم تا او بگوید «بمان» و لااقل یک‌بار از من با «کلمه»، کلمه‌ای که در گوش من صدا می‌کند، چیزی خواسته باشد.

 «اما او خندید، خنده‌اش رنجم می‌داد، چون می‌دانستم که همه چیز را در من می‌خواند.»

 «البته اگر بخواهی، می‌روی.» من بی‌آن‌که خودم بخواهم التماس می‌کردم با جملاتی که هیچ مفهوم دیگری جز تضرع نداشت و او...او مرا خُرد و مغلوب می‌کرد، بی‌آن‌که لحظه‌ای از آن اوجِ بی‌نیازی پایین آمده باشد.

 آهسته گفتم:

 «نه، اگر تو بخواهی می‌مانم...و در غیر این صورت...»

 نگاهش را با دقت به چشمان من دوخت، مثل این‌که می‌خواست بگوید: «بازی نکن، من دست تو را خوانده‌ام، و با لحن کنایه‌آلودی گفت:

 «من عادت نکرده‌ام امر کنم. به‌خصوص در مقابلِ خانمی... تو می‌دانی که در این مورد خودت باید تصمیم بگیری.»

 میز کوچکش را جلو کشید.

 «شراب خوبی هم در خانه داریم.»

 من می‌دانستم که تسلیمم و تلاشی نکردم. هیچ‌چیز نگفتم. می‌ترسیدم که تا مرحله ی زنِ حساب‌گری تنزل کنم.

 در مقابلِ من پشتِ میز نشست و درحالی که جام را پُر می‌کرد به شوخی گفت:

 «آن‌هایی که با زبان‌شان به آدم فحش می‌دهند با قلب‌شان آدم را نوازش می‌کنند.»

 و با لبخند پُرمعنایی به صورت من نگاه کرد.

 شب تاریک و سنگین بود و آتش در بخاری با زمزمه ی ملایمی شعله می‌کشید. خسته و ناامید سرم را بلند کردم و اطراف را نگریستم. همه‌اش کتاب، کتاب، کتاب، همه ی دیوارها از قفسه‌های کتاب پوشیده شده بود و او در میان این همه کتاب زندگی می‌کرد.

 و ناگهان حس کردم که او برایم سنگین و غیرقابل درک است. نمی‌توانم تحملش کنم، حس کردم که از او دورم. آن‌وقت سرم را در میان دو دست گرفتم و به تلخی گریستم.

 «آه خدای من، پس من چه باید بکنم؟»

 و او با خون‌سردی گفت:

 «دوستِ کوچکِ من نوشیدنی‌ات را بخور، آن‌وقت می‌رویم در آن اتاق دراز می‌کشیم و من برای تو قصه می‌گویم.»

 سرم را بلند کردم. چیزی در چشم‌هایش می‌سوخت. حس کردم که پلک‌هایم داغ و سنگین می‌شوند. رویایی روی پیک‌هایم ایستاده بود. شب در ظلمت نفس می‌کشید، اما به نظرم رسید که از پشت شیشه‌های پنجره آفتاب به درون اتاق نفوذ می‌کند...

 دی ماه 1336